می بوسمت میان لبان متردد تردیدمی بوسمت میان قاصدکان کهنه کویرمیان کوچه های لزج خون و امتناع گل های پژمردهمیان صورتک های مردم مرده میان خیابان های نم کشیده تا چشمانم را به سوی نسیم فردایی نگاه دارد؛ لب های سرخ و دستان خون آلود، معماری تابنده درد و عشق اند، یکی برای زندگی و دیگری برای مرگ. فل البداهه-...

در میان رویاها سرزمینی نهفته از عشق توصیف می شد؛ ماهتابی که پیامد صلت سرود دل های صاف و بی آلایش زمینی بود که در انعکاس آن آدمی می توانست دستان خویش را از گناهان بشوید و دوباره در قاب نوزادی به آن ب

پیشه ام عاشقى است هر روز گوشه اى نشسته، ثانیه مى شمارم ثانیه هاى نبودنت را ثانیه هاى ندیدنت را ثانیه هاى بى تو را مى شمارم بى اشتیاق. من میان ماندن و نخواندن و پریدن و پروانه شدن پرواز را به نا کجاى آسمان ها پر گشودم و چه درد مدامى است غمِ بى پیله گى. من از ارزو تهى مانده ام من از این اوجِ بى انتهاى...

هیچ شروع تمدن است،تمدنی که در آن ارزش ها با حضور ساطع دگرگونی بشر پا به فراموشی گذاشته اند و من ((هیچی)) ابدی در این شکل انسانی دیگر به عنوان یک فرد در توهم تمدن ابندایی اش جای دارد تا خویش را فرای خود دریابم.حال تمامی تعاریفی که برای انسان ها می شود از دریچه من هرگز عبور نخواهد کرد.از این رو،نه با ...

لحظات شاد کجای سایه ام ایستاده اید؟ که با نگاه هر هرزه ی ممتد بر لب به پهنای سپید بلورین دعوت بر تن بر رگ شاید سفیدی چشمان گشاده بر حرف چنان صغیر بر گام کشیده اید لبخند، صورتی که هر شامگاه متغییرترین پوست من است که با دژ تبسم فاحشگان سایه پوش می شکند آری چنان خورد و ناهمگن که تکه ای از من برای (گ

تو راه من خم بندگان می روی و من راه خویش بی هیچ از بندگان.

امتداد لجز شب در سپیدی استخوان سوخته ی مرد میان باریک ترین آجرخانه با تَرکِ سالها پشت عینک یاران به ستون سازه های کج می زند تیپا تا فرو ریزد ندای رسوایی قافلان ز گوش از منبرِ سنگِ تقدس و سَرابِ تحجر و ستون زمین به استعاره نعره ای نا به هنگام در گوش اش به طنین شیون قرارداد آیینه را از جام هستی زمان ب...

روزی انسان خداوند جهان خواهد شدو نیز خداوند سرنوشت خویشروزی ما مرگ را خواهیم میراندو آن روز دیگر به طبیعت اجازه نخواهیم دادکه ما را همچون زباله ای از خود بیرون براندما مخلوقیم یا خالقمخلوقی که خلق می کندخالقی که خواب می بیندرویایی که خلق می کند خویش رادستی منفرد، که خلق می کند اندام های بی اندام خوی...

نگاه من آن طرفی است که موجِ تبسم در خطوط ممتد به کمانی که اندوخته از آه است ،نگاه من از چشم بر نمیخیزد،از اجبار لحضه هاست.لحظه ای گریز به مصدر گذشته خود و پناه بردن به هجوم نقطه ها تا شاید اندکی کوچک شوم ،شاید در خودم جا شوم و شاید جا به جا شوم بین خودم و سایه ام و در فواصل فورانِ فوری آهسته تر قرار...

به جنون نگار هر دستی طرح دستی کاغذِ شیار دار نقطه نقطه، افسار زهر و افشای حس در فراموش خانه جهان به موازات تو زیر پوست، زبری هستی و زیرکی کشنده نیستی، آویختگی آن چنان آشوب و آن سرزدگی ساده نوعی بودن نوعی نیودن همین گونه راه می رود در خواب...

تهاجم تدبیری است که در معرض انسان با اعطای دست میان شاپرک های خونین بال شکلی عبوس می گیرد، آتش خطرِ مرگ به سوی ش و کلمه با زنگِ چرک ها به صدفی دندان ها آ ویخته می گردد، پیله انسداد تنهایی و توهم درد در توده های زندگی که وخیم است و ملتهب. اختلاف دوسو میانمان دیوار نیست طرحی است با پنجه های برعکس بر آ...

........... Clergy No one misses you. Neither hate nor recollection of what u might haven't felt. But, Overseas you slip between jammed decadence pages, bu t out cages of damnation, unleashed permeated fear of creation, followed by dead,by deaf, by sick by red roped neck He seems to be dead but its ...

هیچ چیز از گذشته عبور نکرده و تن دیدارِ ظلمت را آغشته به هیچ گونه ای تندیس وار در حقیقت واقع ندیده، جز صلیبِ زنگار بسته ی آینه ای روبرو در تراکمِ بی واکنشِ مردمان از خنجرِ شراب و صلیبِ بی گذر از جسم بی پیکرکاهنان؛ هر سوی خیره ایست برای نجات و ناجی در فروپاشی جسم خویش در کفن به انتظار گسسته است و همه...